 |
Bataklıklar misali dibe batmış bedenim..
Düşünmezdim çocukken karanlıkları,
Sadece aydınlığa bakardı
Gözlerim.
Oyunları bilirdim,gülücükleri,
Sevinçleri,heyecanları...
Bİlmezdim kötüyü,karanlıkları
Düşünmezdim de hayatı...
Diğer bir gün ne eğlencelerle geçecek diye
Düşlerdim hep,
Beklerdim heyecanla yarını.
Gel sabah,aydınlan dünya.
Sevmezdim karanlıkları,elimde olsa
Hiç batırmazdım güneşi.
Tutardım aydınlığı sımsıkı,elimde olsa
Salmazdım geceyi,karanlığı dünya’ya!
Çocuktum işte...
Ne kötüyü bilirdim,
Ne acıyı tadardım,
Ne de karanlığa batardım,
İçimde hep bir ışık vardı
Karanlık düşünce onu yakardım gizliden.
İsteyenle de paylaşırdım ışığımı
Çocuktum işte...
İyiyi düşlerdim hep
Kötülük ne bilmezdim.
Kendi dünyamda büssürü dünya yapardım.
Oyunlar dolusu,sevgi,gülücük dolusu dünyalar...
Zamanla büyümeye başlayınca,
Karanlıklar artmaya başladı hayatımda
Nerde ama ışığım??Nerde gülücüklerim???
Yıllardır korktuğum o karanlıkla şimdi,
Savaşamıyordum...
Nerde çocukluğum ışığım...
Gülücüğüm nerde benim ???
Dünyalarım vardı ya hani,
Oyunlar dolu,sevgi dolu.
Teker teker yok oldular!
Ne yakacak ışığım kaldı,
Ne sığınacak dünyam,
Ne de çocukluğum !!!
Ben kaybettim onları
Ben kaybettim ışığımı...
Ne aydınlığa bakıyor gözlerim,
Ne de karanlıktan kaçıyor yüreğim,
Denizde küreksiz sandal gibi;
Akıntıdan karanlığa akıyor düşlerim...
Ne oyunlarım var artık,
Ne gülücüklerim,
Bataklıklar misali dibe batmış bedenim..
bu yazısı için .::__blacklabel__::. e teşekkürler :)
[Haberin Eklenme Tarihi:
22.06.2008]
Haberlerin
Tamamı >>
|
|
Sisteme
bağlan